W ciągu ostatnich 25 lat zupełnie zmieniło się brzmienie szkockiej muzyki. Najistotniejszy okazał się zwrot ku muzyce ludowej. Zawarto przymierze między niegdyś obcymi sobie szkołami. Do jednej należą spadkobiercy tradycji dudziarskiej, którzy kierują się własnym surowym kodeksem, do drugiej - młodzi wykonawcy folkowi, gotowi grać i śpiewać wszystko, co tkwi korzeniami w kulturze celtyckiej.

Brzmienie dud
Można się spierać, czy pierwsza ze szkół odnosi z tej fuzji korzyści. Dominują w niej pełni determinacji, uparci ludzie gotowi toczyć batalię o etykietę, mistykę i dyscyplinę sztuki dudziarskiej, przekazywane niczym klejnoty rodowe z pokolenia na pokolenie. Ta właśnie dyscyplina nadaje ton sponsorowanym konkursom, podczas których dudziarze z całego świata grają utwory zwane w języku gaelickim piobaireachd (pibroch). Aby jeszcze bardziej zamieszać w głowach osób niewtajemniczonych, niektóre z owych pwbaireach noszą też nazwę ceól mór (wielka muzyka). Są to utwory prawdziwie klasyczne, poważne i patetyczne, o skomplikowanej budowie, które można opanować dopiero po wielu latach studiów i praktyki. Ich tradycja wywodzi się z okresu reformacji, kiedy melodie skoczne i taneczne były zabronione. Instrumentaliści grają z pamięci, co upodabnia ich nieco do najlepszych odtwórców hinduskiej ragi. Z kolei bardziej popularne "kawałki", które dołączyły do repertuaru dudziarzy7 później, w XVIII i XIX w. - od wykonywanych w wolnym tempie strathspey przez skoczne reel po wojskowe marsze - nazywane są przez klasycystów ceól baeg (mała muzyka; muzyczka).